Het was niet uit kracht maar uit overleving

Op 7 februari 2024 zat ik in een zweethut.

In mijn nakie, op de grond, omringd door gloeiend hete stenen. Midden in de winter. Met een groep mensen die ik nog maar vaag kende vanuit de businessclub.

De eerste opgieting was al voorbij en ik had het echt heel warm. Mijn lijf protesteerde. En ik wist dat het nog warmer zou gaan worden.

Op dat moment vroeg iemand in de hut of het nog goed ging met me.

Mijn eerste gedachte was: "hou je bek. Laat me met rust. Ik moet hier alleen doorheen."

Exact dat bleek later de kern van alles. Maar dat wist ik op dat moment nog niet.

Wat er loskwam in het donker

Ergens in de tweede of derde opgieting kwamen er woorden uit mijn mond die ik zelf niet had zien aankomen.

"Ik heb het gevoel altijd alleen te moeten lijden."

En toen wist ik ook meteen waar het over ging. Over mijn moeder, die een paar jaar eerder was overleden. Niet na een lang ziekbed, niet met een afscheid van weken. Binnen vier uur. We wisten niet wat er aan de hand was. Achteraf bleek het een extreem agressieve vorm van acute leukemie.

Ik heb haar zien sterven op de spoedeisende hulp. Op een klapstoeltje, twee meter bij haar vandaan. En ik weet nog wat ik op dat moment dacht: het is maar goed dat mijn broer en zus er niet bij zijn. Dan hoeven zij dit in ieder geval niet mee te maken.

Dat klinkt zorgzaam. In werkelijkheid was het hetzelfde patroon dat ik al tientallen jaren draaide.

Ik doe het allemaal wel alleen. Ik heb jullie niet nodig.

In die zweethut, in het pikdonker, kwamen er geen antwoorden. Geen plan. Geen nieuwe identiteit. Wel tranen. Snot. Pure emotie.

En daarna: ruimte.

Een wandeling door Hoogerheide

Januari 2026. Een paar weken voor de opname van deze podcast.

Ik loop met mijn vrouw door Hoogerheide, het dorp waar ik ben opgegroeid. We lopen langs de plek waar het huis van mijn oma stond. Afgebroken. Er staan nu appartementen.

En ineens besefte ik me:

- Het huis waar ik ben opgegroeid, waar zoveel van me werd verwacht: afgebroken.

- De basisschool waar de pesterijen begonnen: afgebroken.

- De middelbare school waar het pesten verder ging: afgebroken.

- Mijn vader, 25 jaar geleden gestorven. Mijn moeder ook weg.

Alles wat vroeger vast en herkenbaar was, is er niet meer. En heel even kwam de gedachte: wat wordt me aangedaan? Wat probeert het universum me te vertellen?

Maar die emotie verdween net zo snel als hij opkwam.

Want ik zag ook iets anders.

Ik zag waarom ik zo lang alles alleen deed. Waarom ik zo hard werkte. Waarom ik zo boos kon zijn. Waarom ik bleef volhouden, ook als dat nergens meer op sloeg.

Ik deed het niet uit kracht.

Ik deed het uit pure overleving.

Overleven is niet hetzelfde als leven

Ik ben gepest. Ik ben vernederd. Ik ben verlaten. En op al die momenten heb ik hetzelfde besloten: ik doe het wel alleen. Ik heb jullie niet nodig.

Dat besluit beschermde me. Echt. Het hielp me door situaties heen die anders ondraaglijk waren.

Maar patronen die je beschermen, houden je op een gegeven moment ook tegen.

Op de werkvloer betekende dat: de baas die overal zelf bij moest zijn. Die het moeilijk vond om echt kwetsbaar te zijn tegenover zijn medewerkers. Die een grens had in hoever hij een gesprek in kon gaan, want morgen moest die persoon er gewoon staan.

Ik herkende dat aan het einde van mijn tijd als franchisenemer. Ik merkte dat ik mensen soms bewust op afstand hield. Niet bewust als in: ik heb dat zo besloten. Maar bewust als in: ik zag het van binnenuit en keek er toch aan voorbij.

Dat is hoe patronen werken. Ze zitten zo diep dat je ze niet meer ziet. Ze zijn de lucht geworden.

Hoe patronen breken

Niet in één klap. Dat moet ik je eerlijk vertellen.

De zweethut was geen epifanie. Het was een opening. Een moment waarop ik ruimte voelde om iets te zeggen wat ik al jaren met me meedroeg.

Daarna: therapie, coaching, diepgaande gesprekken, spirituele ceremonies, en vooral vertragen. Bewust kiezen wie ik wil zijn, in plaats van automatisch reageren vanuit wie ik was.

Dat is hard werken. Soms frustrerend. Soms vraag je je af of het ook allemaal wat makkelijker kan.

En ja, voor sommige mensen gaat het sneller. Voor anderen, zoals ik, duurt het langer omdat de patronen dieper zitten, ouder zijn, meer verankerd.

Maar het werkt. Ik weet dat, want ik zie het ook bij de mensen met wie ik werk.

Waarom ik mijn winkel verkocht

In 2024 heb ik mijn Specsavers-winkel verkocht. Een succesvolle winkel. Veertien medewerkers op het hoogtepunt. Goede omzet. Alles wat je van buitenaf zou willen.

Mijn coach John zei op een bepaald moment iets in de richting van: Jasper, je hebt hier keuzes te maken.

Ik heb opgehangen, de country manager gebeld en gezegd dat ik er mee stopte. Mijn vrouw wist nog van niks.

Maar het voelde op dat moment als het juiste. Niet als een plan. Wel als een richting.

Ik wist dat ik ondernemers op een dieper level wilde helpen. Niet alleen met strategie en cijfers, al zijn die wel degelijk belangrijk. Maar ook met de patronen eronder. Met de reden waarom iemand steeds teruggrijpt naar druk zijn. Waarom iemand nooit echt delegeert. Waarom de agenda altijd vol is en de strategie er altijd bij inschiet.

Van lijden naar leiden, dat is de titel van deze eerste aflevering. En die overgang is geen keerpunt. Het is een opeenstapeling van keuzes. Kleine, soms moeilijke, soms heel simpele keuzes om anders te doen dan je gewend bent.

Wat ik je mee wil geven

Ik vertel dit verhaal niet om indruk te maken. Ik doe het liever niet, want na dit verhaal kan je iets van me gaan vinden.

Maar ik vertel het omdat ik weet hoe het is om jaar na jaar vanuit hetzelfde patroon te werken en tegelijk te voelen dat er iets niet klopt. En dan niet te weten waar je moet beginnen.

Het begint met vertragen. Even checken bij jezelf wat de gedachten zijn die constant terugkomen. Waar ze je in tegenhouden. Of je het leven leeft dat je eigenlijk zou willen leiden.

Dat is geen comfortabele oefening. Maar het is wel het begin.

En als je niet weet hoe je dat moet doen, of als je het al weet maar er niet uitkomt: je weet me te vinden.